| na wschód |
|
kontenery morskie | Komputer Dell | pinokio ubranka Opracowawszy zebrane materiały/doszli w 1835 r. do wniosku, że na poznanych przez nich obszarach występują skały nie znanego dotąd systemu geologicznego, który nazwali kambryjskim. Murchison wydzielił wówczas jeszcze jeden system - sylurski. W 1836 r. ponownie badali oni Kornwalię oraz Devonshire i stwierdzili, że występujące tu utwory są analogiczne jak skały budujące Harz, Fichtel-Gebirge i Reńskie Góry Łupkowe. Sedgwick nazwał nowy system dewońskim. W latach 1840-41 Murchison podróżował po Europie Wschodniej, w 1843 r. badał Karpaty, Sudety i Las Czeski. Od 1844 do 1871 r. (rok śmierci) , jako przewodniczący Królewskiego Towarzystwa Geograficznego, zorganizował on 25 wielkich ekspedycji w różne regiony kuli ziemskiej. , Geolog Archibald Geikie badał stare zlodowacenia An- glii i Szkocji, a w latach sześćdziesiątych - zachodnią Szkocję, i dowiódł, że większa jej część to typowy, stary' obszar wulkaniczny. Dzięki pracy Pejzaż Szkocji, rozpatrywany w związku z jej geografią fizyczną (1865 r.) Geikiś stał się jednym z twórców podstaw geomorfologii. Na początku XIX w. Irlandię badał geolog Richard John Griffith. Zebrawszy bogate materiały wydał on w 1812 r. mapę geologiczną Irlandii i opracował opis całej wyspy. pn. Wyżynę Derwentską (do 556 m n.p.m.), a dalej, na wschód - nadmorskie pasmo Strandży (ok. 125 km), które ciągnie się od 42° szer. geogr. pn. do Pasaeli, skrajnego przylądka wschodniego Półwyspu Bałkańskiego. Odnotował on charakterystyczne dla południowych skłonów Strandży rozcięcie prawie południkowymi dolinami rzecznymi. Na południo-zachodzie Bułgarii, na 42° szer. geogr. pn. zbadał on (powtórnie, po Boué'em) „góry Orbelos" - Osogowską Płaninę (szczyt Rujen, 2251 m n.p.m.) i naniósł ją na mapę znacznie dokładniej niż Boué. manekiny | kotły kondensacyjne | ctdp |